آشنایی با تنی چند از شاعران معاصر ( 1 )
« غلامرضا قدسی »
" غلامرضا قدسی " استاد دانشگاه ،شاعر و ادیب معاصر درسال 1304 ) هـ . ش ( در مشهد مقدس به دنیا آمد .
" قدسی " در سال 1325 به همراه چند تن از دوستانش انجمن ادبی « فردوسی» را تاسیس کرد و در کنار آن به فعالیت های سیاسی پرداخت ، بطوریکه چندین بار به دست عوامل رژیم طاغوت دستگیر و زندانی شد .
در سال 1355 که از زندان رهایی یافت در دفتر نشر فرهنگ اسلامی به ترجمه و تصحیح کتب مختلف اشتغال ورزید . پس از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان خراسان انتخاب گردید .
قدسی به واسطه تسلط به زبان ادبیات عربی و فارسی هم به تدریس این دو زبان در دانشگاه مشغول بود . او از شاعران غزل سرای انقلاب است که با زبانی گرم و گیرا وقایع و حوادثی را که طلیعه ی انقلاب اند وصف و ضبط کرده است .
استاد غلامرضا قدسی در 21 آذر ماه 1368 برای همیشه دیده برهم نهاد و در صحن آزادی حرم حضرت امام رضا (ع) به خاک سپرده شد .
" نغمه های قدسی " مجموعه اشعار استاد شادروان غلامرضا قدسی است که در سال 1370 منتشر شد .
و اینک با نمونه ای از اشعار این شاعر گرانقدر آشنا شویم :
« مهر عالم »
غروب کــــرد کنون مهـــــر عالم آرائی که از بــــــزرگی اندیشه بود دنیایی
دلم که جلـــــوه آیینه سکنـــدر داشت ز غم نمانـده در آن نقشی از دل آرائی
گــر به دیــده زند موج ، اشک ما نه عجب که شد زفتنه ایـــام ، خشک ، دریائی
دریــــغ و آه که اسلام با رحیــــل امام زدست داد چو امت ، بزرگ دانـــائی
دلــی به وسعت دریــا به روز حادثه داشت ندیده چشم زمان هم چو او شکیبائی
چـــو جلوه گــر زصفات خدای ، بود دلش نداشت در همه ی عالم نظیرو همتائی
شکست گر خم لبــــریز باده وحــــدت هنوز هست به مینای عشق ، صهبـائی
هنوز مانده در این باغ ، شاخــه ای سر سبز ز پا فتاده اگر ســـــرو ناز رعنــایی
درخت بــــارور دیــن اگر نماند ، نشست به جـای نخـل کهنسال ، نخل زیبائی
به دوش ( خامنه ای ) بار رهبـــری چو فتاد به گوش هوش رسیداز(خمینی) آوائی
امــــــام زنده دل ما ز غیب داد پیـــام که به ازاین نبود بهر (خبرگان) رائـی
چـــو گل شکفت از این انتخاب «روح الله» که دیـد پرچم خود را به دست بینائی
تو راست خامنــه ای رهبـری برازنــــده که این قباست سزاوار چون تو والائی
در ایــن مصیبت جانسوز ای عزیز مگـــر زانتخاب تـــو دل را دهم تسلائــی
* * *
از آن شادم که می آید غمش هر شب به بالینم چه سازم ر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را
چــه غم گر جـام ناکامان تهی ماند از می شادی که خــون دیــده و دل پر کند پیمانه ی ما را
به شوخی می کند آن شوخ با زلف سیــــه بازی اگر خواهــــد به رقص آرد دل دیوانه ی ما را
ز ســــر تا پـــای من مستی زند موج از نگاه او نگهــــدارد خدا از چشم بد میخانه ی ما را
دل مشکل پسنــــدم را اسیــر خویشتن کــردی بدست آوردی آن سان گوهـــر یکدانه ی ما را
نیفتــــد بر زبانها نام ما در زنــدگی "قدسی" مگر خواب اجــل شیرین کنــد افسانه ی ما را