آشنا ترین غریب

یا رضا ، ای هشتمین لاله ز دشت اوصیــــــــاء
ای مقامــــت جلــــــوه گـــــر از این زمین تا به سمــــــاء

ای که ریشه در میان مزرع سبز ولایت داشتــی
ای حبـــیــــــب و بــــنــــــده ی خــــــــــاص خــــــدا

ای شــکــــفــته در دل ذی القعـــــــده با اذن اِلـه
روز میـــــــــلادت طـــــنیـــــن انگیــــــــــز آوای ثــَــــنا

از قــــدومـت غــــــــرق در دریـــــــای نــــــور
آســــمـــــــــــان زان روز بــــا شـــــــــــــور و صــــــفا

چــون تو دُرّی در مـیــــان بحـــــــــر علــــــــم
روسیــــــــاهی داده سنـــگِ باطـــلِ قوم بنـــــی عباس را

نی فقط در علم مأمن بر فراز قله ها را داشتی
بلــــکـــه تو قلــــــه نشینـــــــی در جمیــــــع حُســــن ها

با گذشـــت نیــــــم قـــــــرن از زنـــــــدگــــــی
پادشـــــــاه عصـــــر،مأمون ، نزد خود خوانــد ت فــــرا

تو به قصـــــد شوم او اشــــراف کامــل داشتی
در تــــوالــــــی از تو انـکـــــــــار و ز او اصـــــــرارها

با وجــــود علــــــم بر اهداف آن پست پلیـــــــد
گــــــــــــام در راه نــــدایـــــش دادی و اجــــبـــــــــارها

لیـــک با تخــــــم سخـــــن در این مسیـــــــــــر
گُل زِ آگــــــاهی زدی بر بـــــوته ی آشفته ی تدبیـــرها

موج میزد درمیان گفته ها وکرده هایت همچنان
کــــــز صمیم قلب راضــــی نیستی بر حکــمِ خواهان ِفنا

خوش خیــــالی پرده ای بر دیــــده ی عباسیـان
مانـــــع ادراک نــــــــور حــــــــق و تقدیــــــــــر خـــــدا

در مَثــَــــل پنـــــدارشـــــــــان اینــــــگونه بود
گر ببنـــدی روزنــــــه ، محـــــــو است دیگــــــر نورها

گــــرچـــــــه تا رحـــــلـت به اوج آســـــــــمان
فرصتـــــــی بســـــیار انـــدک بودت انـــــدر دســــت ها

خــــوش درخشـــیــــدی به ســـان اختــــــــران
بــــــــــر وســیـــــــــــع پهــنــــــــه ی علــــــــــــم و ولا

تا نهـــــادی چشــــــم بـــــــر هم ، دشـــــمنــت
ســــــــــــمّ مهــــلـــــــــک داد ت از روی جـــــــــــفـــا

نی مگــــر خود ضامـــن جان و نجــات آهوان
کــــس نبــــودت بهــــــــــر ضمــــــن جــــان چـــــــرا ؟

ســــمّ آنان ، شاخ و برگــت ریخت اما باز هـم
ریشــــه هایــــت باقـــی انـــــدر خــــاک دشــــت لاله ها

چشــــم کوتـــه بین آن نالایقان هرگــــز ندیـــد
جــــــاه و حــبّـــت ، گـــنـــبــــــد از جـــنـــــس طـــــــلا

صحنـــت اینک کعبـــــه ی دل ها شـــده است
سایــــــه ی امنــــی است پـــــــرواز کبوتــــر بچـــــه را

خادمان با عشق ، خدمت در سرایت مـی کنـند
اشک چشم زائران، غسلی است بر وجه ضریحت روزها

در حیاتــــــت ارچــــــه غـــــــربت شد نصیب
خاتمــــــی انگشتــــــر شهـــــــــری مقـــــــدس را رضا